Η Ιστορία Της Αλόε Βέρα
Η θεραπευτική και καλλωπιστική χρήση της Αλόης κατέχει δεσπόζουσα θέση στην ιστορία περιώνυμων πολιτισμών, και χάνεται στα βάθη των αιώνων. Γνωρίζουμε με βεβαιότητα την εκτεταμένη χρήση του φυτού στην Κίνα και την Ινδία, ενώ αιγυπτιακός πάπυρος που χρονολογείται στα μέσα της τρίτης χιλιετίας π.Χ. περιέχει συνταγές σύνθεσης φαρμακευτικών σκευασμάτων με βάση την αλόη.
Είναι ευρέως γνωστό, άλλωστε πως στην αρχαία Αίγυπτο το φυτό της Αλόης επονομαζόταν «φυτό της αιωνιότητας», και η ιδιαίτερη θέση που απολάμβανε στην καθημερινότητα των Αιγυπτίων καταδεικνύεται από τις πολυάριθμες εικαστικές αναπαραστάσεις που έχουν ανακαλυφθεί σε τοιχογραφίες μνημειακών κτηρίων. Η βίβλος αναφέρεται στο εμπόριο του φυτού την εποχή του περίφημου βασιλιά Σολομών.
Οι ευεργετικές για την υγεία και την εμφάνιση ιδιότητες του συγκεκριμένου φυτού ήταν γνωστές στους Έλληνες γιατρούς των ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων, ενώ προσωπικότητες όπως ο Διοσκουρίδης (1ος αι. μ.Χ.) και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (2ος αι. μ.Χ.) αναφέρθηκαν εγκωμιαστικά στις αξιοσημείωτες δυνατότητές του. Η περίφημη Κλεοπάτρα της πτολεμαϊκής Αιγύπτου εκτιμούσε ιδιαίτερα την αλόη ως μυστικό ομοφιάς, ενώ παράδοση καταγράφει τις προσπάθειες του μεγάλου Έλληνα στοχαστή Αριστοτέλη να πείσει τον Μέγα Αλέξανδρο να καταλάβει το νησί Σοκότρα του Ινδικού Ωκεανού, ώστε να εξασφαλιστούν μεγάλες ποσότητες αλόης, χρήσιμες για την αποθεραπεία των τραυματιών στα ελληνικά στρατεύματα. Το εμπόριο της Αλόης άνθισε τόσο στην ύστερη αρχαιότητα και το Μεσαίωνα, όσο και κατά την αναγέννηση, κυρίως στην ανατολή, όπως πιστοποιούν τα σχετικά μνημόνια από τα ταξίδια του Μάρκο Πόλο. Το δέκατο έκτο αιώνα, οι Ισπανοί κατακτητές της νοτίου Αμερικής μετέφεραν τεράστιες ποσότητες του φυτού στην Ευρώπη, όπου η Αλόη αποτέλεσε έναν από τους θεμέλιους λίθους της δυτικής ιατρικής.